Celność lądowania

• sierpień
• 28

8:53 po południu Bez kategorii

Celność lądowania - najważniejszą i najstarszą konkurencją w spadochroniarstwie były skoki indywidualne na celność lądowania. Pierwsze międzynarodowe zawody spadochronowe w skokach na celność lądowania zorganizowano w 1919 roku w Stanach Zjednoczonych. W Europie pierwsze zawody spadochronowe na celność lądowania rozegrano w Rzymie w 1922 roku. Zwycięzca zawodów Maddaluno lądował w odległości 79 m od celu. W tej konkurencji ocenie podlegało lądowanie w odległości do 300 m. W miarę wzrostu poziomu sportu spadochronowego odległość tę stopniowo zmniejszano do 100 m, a później do 25 i 10 m. W chwili obecnej odległość ta wynosi 16 cm, a średnica centrum koła to tylko 3 cm. Zawodnicy wyskakują z wysokości 1100 m, wysokość może być obniżona maksymalnie do 700 m. Każdy zawodnik lub zespół sam sobie wybiera punkt wyskoku. W kolejkach pucharowych lepszy zawodnik w parze może sobie wybrać punkt wyskoku. Przy lądowaniu skoczków maksymalna dopuszczalna prędkość wiatru przy ziemi wynosi pomiędzy 6 m/s a 8 m/s. Wynik jest mierzony elektronicznie przez przyrząd do automatycznego pomiaru. W celu uniknięcia obrażeń zawodnicy muszą używać odpowiedniego obuwia. Również w celu uzyskania dokładnego wyniku obuwie to musi być specjalnie zaostrzone od strony pięty. Lepszy wynik to mniejsza odległość w centymetrach od środka przyrządu elektronicznego do pomiaru.

• indywidualna - zadaniem zawodnika jest wylądowanie najbliĹźej środka celu o średnicy 3 cm. Skoczkowie wykonują po 5 kolejek skokĂłw kwalifikacyjnych a następnie kolejki pucharowe. Wygrywa zawodnik, ktĂłrego zsumowany wynik po wszystkich kolejkach skokĂłw jest najmniejszy.
• grupowa - ocena polega na zsumowaniu wynikĂłw 4 najlepszych zawodnikĂłw spośrĂłd 5 skaczących razem w druĹźynie. Wygrywa druĹźyna, ktĂłra po 5 kolejkach skokĂłw ma najmniejszy zsumowany wspĂłlny wynik.

Celność lądowania w szybownictwie

Celność lądowania jest również pojęciem używanym w szybownictwie w dwóch, zbliżonych do siebie znaczeniach.

Konkurencja

Konkurencja polegająca na przyziemieniu szybowca w wyznaczonej strefie, a następnie zakończeniu dobiegu jak najbliżej wyznaczonego punktu. Wynikiem jest odległość podwozia głównego szybowca od tego punktu. Przyziemienie poza wyznaczonym obszarem (zwykle przed dolnym ogranicznikiem) powoduje niezaliczenie wyniku (dyskwalifikację).

Ćwiczenie przygotowujące do lądowania w terenie przygodnym

Ćwiczenie stanowiące część programu szkolenia, przygotowujące do lotów termicznych i lądowania w terenie przygodnym. Obejmuje ono naukę szeregu technik gospodarowania wysokością oraz wykonania podejścia do lądowania tak, aby przyziemienie nastąpiło w wybranym punkcie i na wybranym kierunku.

Ćwiczenie to ma umożliwić bezpieczne lądowanie w przypadku lądowania przygodnego (poza terenem lotniska), gdzie miejsca na wykonanie tego manerwu jest zwykle dużo mniej niż na lotnisku.

Elementy ćwiczenia to m.in. nauka esowania, lądowanie z tylnym wiatrem oraz wybór pola do lądowania w terenie przygodnym.